Schop onder mijn achterste! Een kwestie van gewoon doen

Het was nog zomervakantie, de jongens waren nog thuis van school en vermaakten zich zoals pubers dat doen. Hangen en gamen, alleen of (online) met vrienden. Ik hing er ook wat bij en realiseerde me dat ik eigenlijk iets moest DOEN. Maar verder dan de gedachte kwam ik niet.

Boodschap

Ik rommelde wat aan die laatste weken, soms wat verongelijkt en ontevreden met mezelf. Hoe fijn is het dan om, zoals ik het ervaar, van die kleine signalen te krijgen dat het klaar is met lanterfanten. In een week tijd kreeg ik een aantal vragen over blogs schrijven. Of ik dat wilde gaan doen, maar ook; en die deed meer ‘pijn’ waarom blog jij niet? *oeps* Het voelde als een verwijtend vingertje. Het meisje in mij vond het even niet leuk, en tegelijk
kon ik ook voelen dat het een eerlijk en oprechte vraag was die me werd gesteld.
Toen in de weken erna dan ook nog een collega mij aansprak dat ik zo weinig zichtbaar ben op het moment, begreep ik de boodschap. Ik kreeg gewoon een flinke schop onder mijn achterste!

Naar binnen of naar buiten?

Het is een vervelende eigenschap van mijzelf. Ik heb de neiging om als dingen niet gaan zoals ik graag zou willen, mijn kop wat in het zand te steken en vervolgens in mijn schulp te kruipen. Dat op zich is niet erg, alleen; ik weet soms echt niet dat het doe èn dat het dan ook echt weer tijd wordt om eruit te komen.In een natuurlijke golfbeweging is het niet raar. In het najaar hebben we behoefte aan naar binnen gaan, letterlijk en figuurlijk, de winter zorgt dat we meer binnen zitten en warmte nodig hebben om vervolgens in het voorjaar weer te ontwaken en behoefte krijgen om naar buiten te gaan.

We volgen ook als mens de seizoenen. Ook al vergeten we dat heel makkelijk door hoe onze maatschappij in elkaar zit.

En ondanks dat het nu dus najaar wordt en de natuur mij wat roept om naar binnen te gaan langzamerhand, kies ik er bewust nu voor om de beweging naar buiten te maken. Meer te gaan delen. Want er is genoeg hoor wat ik kan vertellen.

Spiegel

We hebben het allemaal wel eens nodig. Iemand die je een spiegel voor houdt, je eraan herinnert dat er iets in je roept om verandering van koers. Soms iets kleins, soms iets groots. Kinderen zijn daar echt een ster in! Wanneer zij gedrag laten zien wat je raakt, in boosheid of tranen, laten ze meestal iets zien wat mede over jezelf gaat.
Maar ook wij volwassenen kunnen dat prima. In gesprekken of ontmoetingen met mensen kunnen we soms iets van iemand vinden. Dat raakt vaak een verlangen of tekortkoming in ons aan. Niet leuk, wel soms heel leerzaam!

Schop onder jouw achterste!

Wanneer je niet lekker in je vel zit, zit je vaak in je hoofd. Veel gedachten, weinig in je lijf. Over je gedachten praten, helpt al wat leger maken. Maar daarbij is het zo belangrijk dat je je weer bewust wordt dat je lichaam hierbij ook onmisbaar is. Hoofd, hart, lijf, voelen….het één kan niet zonder het ander.  Een massage helpt die delen weer met elkaar te verbinden.

Daarnaast wil ook onze ziel gevoed worden. Ontspanning zoeken zodat ons hoofd even niks hoeft. Niks hoeft te vinden, even niet hoeft te denken. Dat we gewoon even kunnen zijn….

Ik vind dat zelf in de natuur, lange wandelingen maken. Of dansen, gewoon in de woonkamer. Wat? Ja echt! “Mam, doe normáál! Moet dit echt?” Ja dus. Maar ik gun mijzelf ook 1x per maand een hele avond dansen buiten de deur.

Ben jij diegene die ook die spreekwoordelijke schop onder zijn k*nt nodig heeft?

Ik geef je hem met plezier en liefde.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *