Jeuk van een plekje…

Diverse keren vanaf dat ik moeder werd sprak ik met zorgprofessionals. Vaak over de geboorte van mijn jongens, beide couveusekind, die mij niet in de koude kleren is gaan zitten. Ik ging maar door, negeerde alle signalen van mijn lijf totdat het niet meer ging en ik instortte. Lichamelijk en geestelijk.
Waarbij het één niet vervelender bleek dan het ander.

Adviezen
Zoekende naar een reikende hand, een luisterend oor en begrip, kreeg ik van diverse kanten goed bedoelde adviezen.
De fijne waren tips hoe ik mijn hoofd leeg kon maken, of hoe ik kan leren luisteren naar signalen van mijn lichaam.
De minder fijne waren de ach en wee, medelijdende (niet te verwarren met medelevende) adviezen. Met daarin veel gehoord:” Je moet het gewoon een plekje geven”

WOEST maakte dat mij! Ik moest niets, en ten tweede zou ik niet weten waar dat ‘plekje’ dan zou moeten zijn?! Een gevleugelde uitspraak die voor mij niet concreet genoeg is.

Plekje vinden
Het is eigenlijk niet zo gek, iets wat pijn doet geef je een plekje…Althans dat is de gevleugelde uitspraak in onze cultuur.
Maar; hoe ziet zo’n plekje er dan uit waar je het achterlaat? Wat doet die pijn daar als je het daar isoleert van de rest?

Door mijn eigen(wijze) pad te zoeken en te volgen ontdekte ik dat de dingen die ik ‘een plekje’ gaf, rammelende deksels bleken te hebben. Vroeg of laat voelde het alsof er een deksel van de put wilde springen, die ik dan angstvallig dicht wilde houden, met alle gevolgen van dien. Met als meest zichtbare jeukende eczeem of (fysiek) een darmstelsel wat volledig op slot ging.
Mijn manier om met moeilijke dingen om te gaan, blijkt te doorvoelen en dwars door de pijn heen te gaan! Ik pak het liefdevol op, bekijk het van meerdere kanten, voel wat het met me doet, welke emotie het oproept. Soms zet ik het weer een tijdje even weg op de plank ‘nog te doorvoelen’ , andere keren is het tijd om ermee te gaan werken om het los te laten. Buiten mijzelf los te laten, of liefdevol te accepteren en onderdeel van mij laten zijn.….en dan ontstaat er keer op keer een oceaan van ruimte in mijn hart.

Mijn tips

  • Laat je masseren! Je laten aanraken geeft je weer lichaamsbesef en meer voeling met de (stress)signalen van je lichaam. Ook helpt het dingen die letterlijk en figuurlijk vast zitten los te laten
  • Bewust bewegen. Yoga en bijvoorbeeld dansen dragen bij aan lichaam en geest in beweging krijgen.
  • Zoek de natuur op. Breng dagelijks tijd buiten door. Als ik een offday heb en het regent, vind ik het heerlijk om mijn gezicht nat te laten regenen tijdens een stevige wandeling.
  • Sauna bezoek, helpt afvalstoffen los te laten maar ook kan de warmte een geborgen gevoel geven en bijdragen aan loslaten van emoties.
  • Ademhalingsoefeningen en meditatie dragen bij aan (leren) ontspannen
  • Zoek een gesprekspartner die bij jou past. Soms een goede vriend(in), maar schroom ook niet om een coach, therapeut of psycholoog te raadplegen. Probeer vooraf een duidelijke hulpvraag te formuleren.

 

Wellicht kan ik iets voor je betekenen, neem gerust contact met me op voor een gratis kennismaking!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *