Couveusemama

We spraken elkaar voor het eerst. Wat aftastend, zakelijk, een eerste kennismaking. Wat kan ik voor jou betekenen en misschien jij ook iets voor mij?! Dat is in mijn werk niet zo gek. Een fijne uitwisseling van gelijkwaardige kennis tussen collega ondernemers is altijd heel welkom. Geen therapeutische ontmoeting, dus mijn achtergrond als couveusemama is dan minder van belang.
Tegenover mij zat een prachtige jonge vrouw. Een vrouw met een missie, dat werd snel duidelijk toen ze vertelde over haar werk. Al snel voelde je overeenkomsten ontstaan. Beiden werken we met vrouwen, bewuste vrouwen die graag nog een stapje dichterbij zichzelf willen komen.
Zij vooral door gespreksvoering, ik vooral via het lichaam.

 Contact met je lijf

Voor mij is dat lijf zo belangrijk! Zoveel gezegdes en uitdrukkingen verwijzen naar ons lichaam en de wat onze psyche daar mee doet. Iets drukt zwaar op je schouders, je hebt er buikpijn van, ergens een zwaar hoofd in hebben. Allemaal voor mij zaken die vanzelfsprekend zijn om serieus naar te kijken bij een massagesessie.

Hoe kom je uit dat hoofd,

hoe verbind je jezelf weer met je lijf?

Want ergens ben je dat contact even vergeten te maken, of maakte je misschien wel een onbewuste keuze om uit je lichaam te gaan naar de veiligheid van je hoofd.

Grens

Zo belangrijk dus om te uiten wat in je om gaat, wat je graag zou veranderen. Lichaam en geest werken fantastisch samen. En hoe mooi dat je via massage dan uit dat hoofd kunt komen en je weer bewust kunt worden van ons omhulsel! Je grens weer kunnen voelen, je bewust te worden van wat je lijf vertelt. Dat lichaam waarin je hart ook huist, daar waar de antwoorden liggen. Je hart laten spreken.

Buik tegen buik

Terug naar mijn gesprek. We komen via een omweg op hechting, de rol van je moeder. De zwangerschap, bevalling. Ik deel een prachtige ervaring met haar naar aanleiding van de Rite van de Baarmoeder die ik al diverse keren doorgaf.

Na het doorgeven omarmde ik een van de deelnemende vrouwen. We staan dan buik tegen buik. Er kwamen tranen, veel tranen. Later deelde ze met mij wat er dat moment bij haar gebeurde.
Zij, ooit couveusekind, voelde met de omarming zich opeens weer even in de veilige buik. Kon zich veilig voelen in de omarming, alsof ze bij haar moeder even in de armen mocht rusten. De moeder waarmee ze zoveel moeite had om te verbinden. Er was altijd een ontbrekend puzzelstukje in haar hart en in hun band.

Couveusemama

©privé eigendom

Bij mij vervolgens waren er ook tranen. Diep geraakt werd ik. Want ik ben een couveusemama. Ken de pijn van de moeder, de angst om je te verbinden. Want wat als je los moet laten…dan doet het nog meer pijn. Durf ik mij te hechten aan mijn kind?
En dat hechten is er natuurlijk al als je zwanger bent, maar mijn hoofd beschermde mij destijds. In de overlevingsstand om vol te kunnen houden. In die loodzware eerste 4 maanden.
Ik heelde een stukje bij haar, zij een stukje bij mij. Op mijn beurt deelde ik haar ervaring met mijn zoon en las in zijn ogen herkenning… En deden we intuïtief wat we altijd hadden gedaan die eerste periode van zijn leven.
Hart op hart, buik op buik. Konden we samen tranen hebben om de pijn en gemis van toen. Konden we onze harten verbinden. Ik ben diep dankbaar voor de mooie vrouw die mijn hart aanraakte waardoor ik de heling weer kon delen met mijn kind.

Mijn collega had stil en begripvol naar mijn verhaal geluisterd. Ik zag haar geraaktheid, in haar lichaamstaal en in haar ogen.

Om vervolgens uit te spreken: ik ben een couveusekind.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *