Ben ik moeder of verzorger?!

Vertrouwen krijgen in moederschap

©privé eigendom

Prematuur

Toen ik moeder werd van een prematuur stond mijn wereld op zijn kop. Ondanks dat ik het ‘geluk’ had dat ik al een ruim een week door gebroken vliezen had kunnen wennen aan het idee dat ik eerder opnieuw moeder zou worden dan gepland. Ook al waren er fijne mensen in het ziekenhuis die mij voorbereidden. De maatschappelijk werker was er om gesprekken te hebben. De neonatoloog die mijn kleine man in de gaten hield, kon ik de oren van zijn hoofd vragen. Over risico’s, prematuriteit, overlevingskansen. De NICU verpleegkundige leidde mij rond, vertelde iets over de gang van zaken. Nog zo’n geluk, want onze oudste had ook in de couveuse gelegen, dus ik wist in ieder geval al hoe die eruit zag. Maar ze liep snel voorbij aan een bedje waar een grote machine stond.

“Deze couveuse slaan we over, dat komt zo zelden voor” sprak ze geruststellend

Aan de zijlijn

Twee dagen later dacht ik: “Had het me maar wel uitgelegd, dan had ik voorbereid geweest.” Want waar we aan voorbij liepen was een HFO ook wel trilbeademingsmachine, waar mijn kleine man na zijn geboorte helaas ook van afhankelijk was om te kunnen overleven.
2003; Jongste werd geboren na 28 weken zwangerschap. Een prachtige 1095g zwaar en zo compleet in verhouding al… Een prachtig mooi kind van buiten, maar van binnen nog niet af natuurlijk. Nog niet rijp voor het leven buiten mijn buik! Heel veel heeft hij moeten doorstaan en daarmee ik als moeder ook vanaf de zijlijn.  Na zeven en halve week NICU en zeven weken in het streekziekenhuis later mocht hij eindelijk mee naar huis.

Eindelijk mama

Het voelde ook echt alsof ik pas toen echt moeder werd…
Maar het deed ook pijn. Geen kraamtijd, een zwangerschap waar ik te vroeg afscheid van had moeten nemen, geen roze wolk. De pijn van schuldig voelen; Mijn dat lijf te vroeg niet meer zwanger was. Dat mijn lichaam mijn kind te vroeg had losgelaten en hij prematuur geboren werd. Jongste elke dag alleen achter laten in het ziekenhuis. Onze oudste niet de aandacht en liefde kon geven die hij verdiende, ook hem liet ik dagelijks achter. En dan ook gemiste eerste kansen , eerste badje, eerste flesje en zo meer…

Moeder ? Of verzorger?

Ook al had ik al ervaring als moeder van onze oudste, ik voelde me totaal onzeker in deze ‘nieuwe’ rol. Misschien mede omdat oudste ook in de couveuse was gestart en een huilbaby was…

couveusemama

©privé eigendom

Ontredderd voelde ik mij. Ik wist prima hoe zijn voedingsschema eruit zag, had de tijden van medicatie erin gezet. Op gezette tijden nam ik zijn temperatuur op en woog hem om te kijken of hij wel genoeg groeide. Keek naar zijn huidskleur, luisterde naar zijn ademhaling tijdens het drinken. Als verzorgende was ik dus prima geslaagd (al kreeg ik nooit een diploma 😉 ) Zeker twee keer per week was er een fysiotherapeut of prelogopediste over de vloer en we moesten regelmatig op controle in het ziekenhuis.
Ik holde door en deed wat mij was geleerd op de automatische piloot. Echt tijd om te voelen hoe moe ik was of te genieten van mijn 2 jongens, was er niet.

Vaak voelde ik mij erg alleen en vroeg me af of ik het wel goed deed allemaal. Maar wat ik van binnen wel voelde, maar niet uitte,was dat ik eigenlijk niet zo goed wist hoe ik moeder moest zijn van mijn zoon. Mijn zorgrol kende ik van binnen en van buiten! Ik was expert geworden van mijn eigen kind vanuit een min of meer hoofd-gerichte aanpak.

Ontrollen van verzorger naar moeder

Het heeft lang geduurd voordat ik me primair moeder voelde in plaats van verzorger van een prematuur geboren kind.

Het is een hele reis geweest voordat ik  durfde
mijn hart vóór mijn hoofd te laten gaan.

Prachtig is te zien dat een kind hierin geduldig en uiterst loyaal is aan zijn ouders. En uitdagend tegelijk omdat datzelfde kind door zijn gedrag soms ook  (pijnlijk) mij als moeder een spiegel voor houdt.
In die eerste jaren heb ik veel gezocht, gehuild, verwerkt, gepraat, geleerd en ervaren. Vaak het idee gehad het wiel aan het uitvinden te zijn. En met mij zoveel andere couveuseouders!

Ontspannen +vertrouwen = groei

Doordat ik mijn rol als verzorgende heel serieus nam en dus later ook als moeder, ontdekte ik dat wanneer ik kan ontspannen, mijn vertrouwen groeit en ik mij kan verbinden met mijn (moeder)hart. En in die ontspanning, mijn kind ook kan groeien en ontspannen.

De komst van mijn jongens bleek een kiemend zaadje te zijn die eerste jaren van hun leven. En uiteindelijk resulteerde in mijn praktijk waar ik mijn uitgevonden wiel deel met moeders die, net als ik ooit, op zoek zijn naar hun wiel.

Ik leer je graag hoe je samen met je kind kunt ontspannen, hoe je kunt groeien in je rol als moeder, zodat je vertrouwen krijgt in die rol die we allemaal van nature bezitten!

Babycoaching voor couveusekinderen

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *